Verbum

анлайнавы слоўнік

выто́чванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выто́чванне I ср.

1. выта́чивание, вы́точка ж.;

2. ната́чивание, нато́чка ж.;

1, 2 см. выто́чваць I

выто́чванне II ср. выта́чивание; см. выто́чваць II

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выто́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. выточваць — вытачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выта́чивание

1. выто́чванне, -ння ср.;

2. выво́стрыванне, -ння ср.;

3. выто́чванне, -ння ср.; см. выта́чивать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

датачы́ць ¹, ‑тачу, ‑точыш, ‑точыць; зак., што.

Скончыць тачэнне, выточванне чаго‑н. Датачыць дэталь.

датачы́ць ², ‑точыць; зак., што.

Канчаткова стачыць што‑н. (пра насякомых, грызуноў і пад.). Моль датачыла сукно.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́точка ж. выто́чванне, -ння ср., вы́тачка, -кі ж.; выво́стрыванне, -ння ср., нато́чванне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)