вырачэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. вырачэ́нне
Р. вырачэ́ння
Д. вырачэ́нню
В. вырачэ́нне
Т. вырачэ́ннем
М. вырачэ́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вырачэ́нне (каго, чаго) ср. отрече́ние (от кого, чего)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вырачэ́нне, ‑я, м.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. вырачыся.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́рачыся, -ракуся, -рачашся, -рачацца; -рачамся, -рачацеся, -ракуцца; вы́ракся, -клася; зак., каго-чаго.

Адмовіцца, не прызнаць сваім.

В. родных.

В. свайго сына.

|| незак. вырака́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.

|| наз. вырачэ́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)