вы́піты

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вы́піты вы́пітая вы́пітае вы́пітыя
Р. вы́пітага вы́пітай
вы́пітае		 вы́пітага вы́пітых
Д. вы́пітаму вы́пітай вы́пітаму вы́пітым
В. вы́піты (неадуш.)
вы́пітага (адуш.)		 вы́пітую вы́пітае вы́пітыя (неадуш.)
вы́пітых (адуш.)
Т. вы́пітым вы́пітай
вы́пітаю		 вы́пітым вы́пітымі
М. вы́пітым вы́пітай вы́пітым вы́пітых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́піты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вы́піты вы́пітая вы́пітае вы́пітыя
Р. вы́пітага вы́пітай
вы́пітае		 вы́пітага вы́пітых
Д. вы́пітаму вы́пітай вы́пітаму вы́пітым
В. вы́піты (неадуш.)
вы́пітага (адуш.)		 вы́пітую вы́пітае вы́пітыя (неадуш.)
вы́пітых (адуш.)
Т. вы́пітым вы́пітай
вы́пітаю		 вы́пітым вы́пітымі
М. вы́пітым вы́пітай вы́пітым вы́пітых

Кароткая форма: вы́піта.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́піты

1. вы́питый;

2. перен. испи́тый;

1, 2 см. вы́піць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́піты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выпіць (у 1, 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́кушанный вы́піты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́питый вы́піты, мног. павыпіва́ны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

осу́шенный

1. асу́шаны, мног. паасу́шваны;

2. вы́піты; пераку́лены; см. осуши́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

недапі́ты, ‑ая, ‑ае.

Выпіты не поўнасцю, не да канца. У шклянцы на стале асталася недапітая гарбата. Гартны. Іван Трафімавіч закаркаваў недапітую бутэльку. — Схавай, Андрэеўна, — сказаў ён Марылі. — Хай яшчэ на другі раз застанецца. Дайліда.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вы́пітка ’выпіўка’ (З нар. сл., навагр.). Укр. ви́питок (у выразе под випитком ’падвыпіўшы’), польск. wypitka, каш. vëpitka. Да выпіць ад залежн. дзеепрым. выпіты з суф. ‑ка. Гл. піць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

по́рцыя, ‑і, ж.

Пэўная колькасць чаго‑н. [Дзед Талаш] засыпаў у стрэльбу добрую порцыю пораху, туга забіў яго клакам. Колас. Пасля таго, як выпіты першыя шклянкі, у чайнік кладзецца новая порцыя цукру і новыя лісткі мяты, наліваецца свежы вар. В. Вольскі. // Ежа або напітак, разлічаныя на аднаго едака ў сталовай ці рэстаране. Порцыя кашы. Порцыя катлет.

[Лац. portio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)