вы́гульны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вы́гульны |
вы́гульная |
вы́гульнае |
вы́гульныя |
| Р. |
вы́гульнага |
вы́гульнай
вы́гульнае |
вы́гульнага |
вы́гульных |
| Д. |
вы́гульнаму |
вы́гульнай |
вы́гульнаму |
вы́гульным |
| В. |
вы́гульны (неадуш.)
вы́гульнага (адуш.) |
вы́гульную |
вы́гульнае |
вы́гульныя (неадуш.)
вы́гульных (адуш.) |
| Т. |
вы́гульным |
вы́гульнай
вы́гульнаю |
вы́гульным |
вы́гульнымі |
| М. |
вы́гульным |
вы́гульнай |
вы́гульным |
вы́гульных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вы́гульны с.-х. вы́гульный;
в. двор — вы́гульный двор
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́гульны, ‑ая, ‑ае.
Прызначаны для выгулу. Выгульны двор.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́гульный вы́пасны, вы́гульны; см. вы́гул.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)