вуглавы́
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вуглавы́ |
вуглава́я |
вуглаво́е |
вуглавы́я |
| Р. |
вуглаво́га |
вуглаво́й вуглаво́е |
вуглаво́га |
вуглавы́х |
| Д. |
вуглаво́му |
вуглаво́й |
вуглаво́му |
вуглавы́м |
| В. |
вуглавы́ (неадуш.) вуглаво́га (адуш.) |
вуглаву́ю |
вуглаво́е |
вуглавы́я (неадуш.) вуглавы́х (адуш.) |
| Т. |
вуглавы́м |
вуглаво́й вуглаво́ю |
вуглавы́м |
вуглавы́мі |
| М. |
вуглавы́м |
вуглаво́й |
вуглавы́м |
вуглавы́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вуглавы́, ‑ая, ‑ое.
1. Які мае форму вугла, сагнуты пад вуглом. Вуглавое злучэнне. Вуглавое жалеза.
2. Які стаіць на вуглу, на перакрыжаванні вуліц. Вуглавы дом.
3. Спец. Які мае адносіны да вымярэння вуглоў. Вуглавы градус. Вуглавое адхіленне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Су́спары ’вуглавое спалучэнне ў зрубе’ (ігн., Сл. ПЗБ). З літ. są́spara, дыял. sūspara ’тс’ (там жа).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
углово́й
1. мат., техн. вуглавы́;
углово́е ускоре́ние вуглаво́е паскарэ́нне;
углово́й ра́диус вуглавы́ ра́дыус;
2. (находящийся на углу) рагавы́;
углово́й дом рагавы́ дом;
углово́й магази́н рагавы́ магазі́н;
3. (находящийся в углу) ку́тні, куткавы́;
углова́я ко́мната ку́тні (куткавы́) пако́й;
углово́й стол ку́тні (куткавы́) стол;
4. (имеющий форму угла, согнутый под углом) вуглавы́;
углово́е желе́зо вуглаво́е жале́за;
углово́е соедине́ние вуглаво́е злучэ́нне;
углово́й замо́к плот. вуглавы́ замо́к;
5. спорт. вуглавы́;
углово́й уда́р вуглавы́ ўда́р.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)