верталётчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Спецыяліст па вырабе і ваджэнні верталётаў.

|| ж. верталётчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

верталё́тчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. верталё́тчык верталё́тчыкі
Р. верталё́тчыка верталё́тчыкаў
Д. верталё́тчыку верталё́тчыкам
В. верталё́тчыка верталё́тчыкаў
Т. верталё́тчыкам верталё́тчыкамі
М. верталё́тчыку верталё́тчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

верталётчык м. вертолётчик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

верталётчык, ‑а, м.

Разм. Вадзіцель верталёта.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вертолётчик верталётчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

верталётчыца, ‑ы, ж.

Разм. Жан. да верталётчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)