ве́на
‘крывяносны сасуд’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ве́на |
ве́ны |
| Р. |
ве́ны |
ве́н |
| Д. |
ве́не |
ве́нам |
| В. |
ве́ну |
ве́ны |
| Т. |
ве́най ве́наю |
ве́намі |
| М. |
ве́не |
ве́нах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ве́на
‘выкуп за нявесту’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ве́на |
ве́ны |
| Р. |
ве́на |
ве́н ве́наў |
| Д. |
ве́ну |
ве́нам |
| В. |
ве́на |
ве́ны |
| Т. |
ве́нам |
ве́намі |
| М. |
ве́не |
ве́нах |
Крыніцы:
krapivabr2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ярэ́мны яре́мный;
○ ~ныя ве́ны — анат. яре́мные ве́ны
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
кровацячэ́нне, -я, н.
Выцяканне крыві з крывяносных сасудаў.
К. з вены.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Ве́на
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Ве́на |
| Р. |
Ве́ны |
| Д. |
Ве́не |
| В. |
Ве́ну |
| Т. |
Ве́най Ве́наю |
| М. |
Ве́не |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
тромбафлебі́т, -у, М -бі́це, м. (спец.).
Запаленне сценкі вены, якое вядзе да ўтварэння тромба¹.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
по́лы по́лый;
по́лае сцябло́ — по́лый сте́бель;
○ по́лыя ве́ны — по́лые ве́ны
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
яре́мный
1. уст. ярэ́мны;
2. анат. ярэ́мны;
яре́мные ве́ны анат. ярэ́мныя ве́ны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ве́на, ‑ы, ж.
Крывяносны сасуд, па якім кроў цячэ да сэрца.
•••
Полыя вены — дзве вены, якія ўпадаюць у правае перадсэрдзе.
[Лац. vena.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вузлава́ты, -ая, -ае.
1. Які мае вузлы, няроўны.
Вузлаватая пража.
2. З патаўшчэннямі, ушчыльненнямі мышачнай тканкі.
Вузлаватыя вены.
Вузлаватыя пальцы.
|| наз. вузлава́тасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)