ваяво́дскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ваяво́дскі ваяво́дская ваяво́дскае ваяво́дскія
Р. ваяво́дскага ваяво́дскай
ваяво́дскае		 ваяво́дскага ваяво́дскіх
Д. ваяво́дскаму ваяво́дскай ваяво́дскаму ваяво́дскім
В. ваяво́дскі (неадуш.)
ваяво́дскага (адуш.)		 ваяво́дскую ваяво́дскае ваяво́дскія (неадуш.)
ваяво́дскіх (адуш.)
Т. ваяво́дскім ваяво́дскай
ваяво́дскаю		 ваяво́дскім ваяво́дскімі
М. ваяво́дскім ваяво́дскай ваяво́дскім ваяво́дскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ваяво́дскі воево́дский

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ваяво́дскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ваяводства, ваяводы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ваяво́дства, -а, мн. -ы, -аў, н.

1. Пасада ваяводы.

2. Адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Старажытнай Русі і ў Вялікім Княстве Літоўскім, якой кіраваў ваявода.

3. Адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў сучаснай Польшчы.

|| прым. ваяво́дскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ваяво́да, -ы, ДМ -дзе, мн. -ы, -во́д, м.

1. У Старажытнай Русі: начальнік войска, кіраўнік горада ці акругі.

2. На тэрыторыі Заходняй Беларусі з 1920 да 1939 г. і ў Польшчы: кіраўнік ваяводства.

|| прым. ваяво́дскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

воево́дский ваяво́дскі;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)