вапняко́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вапняко́вы вапняко́вая вапняко́вае вапняко́выя
Р. вапняко́вага вапняко́вай
вапняко́вае		 вапняко́вага вапняко́вых
Д. вапняко́ваму вапняко́вай вапняко́ваму вапняко́вым
В. вапняко́вы (неадуш.)
вапняко́вага (адуш.)		 вапняко́вую вапняко́вае вапняко́выя (неадуш.)
вапняко́вых (адуш.)
Т. вапняко́вым вапняко́вай
вапняко́ваю		 вапняко́вым вапняко́вымі
М. вапняко́вым вапняко́вай вапняко́вым вапняко́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вапняко́вы мин. известняко́вый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вапняко́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да вапняку. Вапняковыя пароды. // Зроблены з вапняку. Вапняковыя пліткі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вапня́к, -у́, м.

Асадкавая горная парода, якая мае ў сабе вапну.

|| прым. вапняко́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пясча́нікава-вапняко́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пясча́нікава-вапняко́вы пясча́нікава-вапняко́вая пясча́нікава-вапняко́вае пясча́нікава-вапняко́выя
Р. пясча́нікава-вапняко́вага пясча́нікава-вапняко́вай
пясча́нікава-вапняко́вае		 пясча́нікава-вапняко́вага пясча́нікава-вапняко́вых
Д. пясча́нікава-вапняко́ваму пясча́нікава-вапняко́вай пясча́нікава-вапняко́ваму пясча́нікава-вапняко́вым
В. пясча́нікава-вапняко́вы (неадуш.)
пясча́нікава-вапняко́вага (адуш.)		 пясча́нікава-вапняко́вую пясча́нікава-вапняко́вае пясча́нікава-вапняко́выя (неадуш.)
пясча́нікава-вапняко́вых (адуш.)
Т. пясча́нікава-вапняко́вым пясча́нікава-вапняко́вай
пясча́нікава-вапняко́ваю		 пясча́нікава-вапняко́вым пясча́нікава-вапняко́вымі
М. пясча́нікава-вапняко́вым пясча́нікава-вапняко́вай пясча́нікава-вапняко́вым пясча́нікава-вапняко́вых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

известняко́вый мин. вапняко́вы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ма́ргель 1, ма́рґель, ма́рґэль, ме́рґель, мэргель, маргуль ’вапняковы камень, які трапляецца ў гліне’ (Нас., Нар. словатв.). З польск. margiel ’тс’ (Кюнэ, 76), якое з новав.-ням. Mergel ’тс’. Насовіч (280) гэту лексему памылкова выводзіць з літ. marga.

Ма́ргель 2, марґель, ма́ргі(с) ’мянушка рабога (стракатага) быка’ (лід., ашм., Кар.; мін., КЭС), гродз. ’рабы (пра масць жывёлы)’, шальч. ’брудны, мурзаты’ (Сл. ПЗБ), ма́рга ’мянушка каровы’ (Калоссе, 4), маргі(с) ’стракаты вол, сабака’ (Кар. 1; LKK, 16), польск. margiel ’стракаты бык’, margiala, margiałka ’стракатая карова’. Балтызм. Параўн. літ. margẽlis, margẽlė, mar̃gis ’жывёла’, бык (карова) пярэстай масці’ (Карскі, Труды, 393; Вяржб. дыс., 510–512), літ. márgais ’стракаты’ (Грынавяцкене, Сл. ПЗБ, 3, 32; Урбуціс, Baltistica, 5, 160 і 65, Лаўчутэ, Балтизмы, 47–48).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)