валюха́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. валюха́юся валюха́емся
2-я ас. валюха́ешся валюха́ецеся
3-я ас. валюха́ецца валюха́юцца
Прошлы час
м. валюха́ўся валюха́ліся
ж. валюха́лася
н. валюха́лася
Дзеепрыслоўе
цяп. час валюха́ючыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

валюха́цца несов., разг., см. перава́львацца II 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

валюха́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

Разм. Ідучы, перавальвацца з боку на бок. З неба церусіў дождж, і па вуліцы, бы мядзведзі, валюхаліся ў вывернутых кажухах дзядзькі, непаваротлівыя, прыгорбленыя. Сачанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Валюха́цца ’перавальвацца з нагі на нагу’ (Жд.). Да валюх (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

валюха́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм. Тое, што і валюхацца. Па калючым іржышчы валюхалі спакойна вароны. Бядуля.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Валёхацца ’хадзіць, выпасвацца’ (КТС): «…віднеліся лугі, дзе валёхаліся гусі». Да валёх/валюх. Гл. валюхацца.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Валюга́ць ’пры хадзьбе ківацца на бакі’ (лаг., КЭС). Да валюхацца (гл.) з інтэрвакальным азванчэннем х.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)