валаха́ты
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
валаха́ты |
валаха́тая |
валаха́тае |
валаха́тыя |
| Р. |
валаха́тага |
валаха́тай
валаха́тае |
валаха́тага |
валаха́тых |
| Д. |
валаха́таму |
валаха́тай |
валаха́таму |
валаха́тым |
| В. |
валаха́ты (неадуш.)
валаха́тага (адуш.) |
валаха́тую |
валаха́тае |
валаха́тыя (неадуш.)
валаха́тых (адуш.) |
| Т. |
валаха́тым |
валаха́тай
валаха́таю |
валаха́тым |
валаха́тымі |
| М. |
валаха́тым |
валаха́тай |
валаха́тым |
валаха́тых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
валаха́ты обл. мохна́тый; лохма́тый, косма́тый
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
валаха́ты, ‑ая, ‑ае.
Абл. Калматы. Пра бацькавага бацьку, валахатага, шыракатварага дзеда Пятра, хадзіла па мястэчку пагалоска. Навуменка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Валаха́ты ’касматы’ (БРС, Клім., Крачк., Кольб.); валахаты ’тс’ (Федар., 7). Рус. волохатый, укр. волохатий, волохи ’валасы’, польск. włochaty ’тс’. Да волас. Паводле Брукнера, 627, х < с у зневажальных формах, як Moch < Moskal. Іншы пункт гледжання Фасмер (1, 345). Гл. таксама Рудніцкі, 1, 471.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Валаха́ціцца ’станавіцца валахатым’ (КЭС). Рус. волохатиться ’тс’. Да валахаты.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)