Валато́ўкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Валато́ўкі
Р. Валато́вак
Д. Валато́ўкам
В. Валато́ўкі
Т. Валато́ўкамі
М. Валато́ўках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Валато́ўкі ’могілкі’ (Касп.). Да валатоўка ’курган’, параўн. аналагічнае ўтварэнне множнага ліку могілкі.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

валато́ўка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. валато́ўка валато́ўкі
Р. валато́ўкі валато́вак
Д. валато́ўцы валато́ўкам
В. валато́ўку валато́ўкі
Т. валато́ўкай
валато́ўкаю		 валато́ўкамі
М. валато́ўцы валато́ўках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)