валада́рнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
валада́рнік |
валада́рнікі |
| Р. |
валада́рніка |
валада́рнікаў |
| Д. |
валада́рніку |
валада́рнікам |
| В. |
валада́рніка |
валада́рнікаў |
| Т. |
валада́рнікам |
валада́рнікамі |
| М. |
валада́рніку |
валада́рніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
валада́рнік м., см. улада́рнік
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
валада́рнік, ‑а, м.
Тое, што і уладарнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
валада́рніца, ‑ы, ж.
Жан. да валадарнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)