ваву́ліць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
ваву́лю |
ваву́лім |
| 2-я ас. |
ваву́ліш |
ваву́ліце |
| 3-я ас. |
ваву́ліць |
ваву́ляць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
ваву́ліў |
ваву́лілі |
| ж. |
ваву́ліла |
| н. |
ваву́ліла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
ваву́ль |
ваву́льце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
ваву́лячы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ваву́ліць ’марудзіць, капацца’ (Нас.). Слова цьмянае. Можна меркаваць, што яно паходзіць ад рэдуплікацыі гукапераймальнага экспрэсіўнага выклічніка ва, якім абазначалася невыразнае маўленне. Значэнні ’марудзіць, капацца’ і іншыя маглі ўзнікнуць пазней на падставе першаснага. Да гэтага ж кораня трэба аднесці рус. ваулить ’гаварыць павольна, заікацца’, вавула, ваула ’маруда, заіка; неахайны чалавек’. Не выключана сувязь з гукапераймальным прыназоўнікам вава (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ваву́ла ’марудны чалавек’ (Нас.). Гл. вавуліць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)