б’е́ф

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. б’е́ф б’е́фы
Р. б’е́фа б’е́фаў
Д. б’е́фу б’е́фам
В. б’е́ф б’е́фы
Т. б’е́фам б’е́фамі
М. б’е́фе б’е́фах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

б’еф м., гидр. бьеф

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

б’еф, ‑а, м.

Участак ракі або канала паміж дзвюма плацінамі, двума шлюзамі. Дзесятая брама зачыняецца ўслед за параходам, і мы плывём б’ефам, так завецца паміжшлюзавы прастор. Галавач.

[Фр. bief.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бьеф гидр. б’еф, род. б’е́фа м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)