Башта́н

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Башта́н
Р. Башта́на
Д. Башта́ну
В. Башта́н
Т. Башта́нам
М. Башта́не

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2025, актуальны правапіс)

башта́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. башта́н башта́ны
Р. башта́на башта́наў
Д. башта́ну башта́нам
В. башта́н башта́ны
Т. башта́нам башта́намі
М. башта́не башта́нах

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2025, актуальны правапіс)

башта́н м., обл., см. бахча́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

башта́н м., обл., см. бахча́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

башта́н, ‑а, м.

Абл. Тое, што і бахча. На баштан заедзеш — кавуны во якія ляжаць, як тое сонца, калі ўсходзіць. Шамякін.

[Ад перс. bōštan — сад.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Башта́н ’агарод у полі’ (Яшкін), ’калгасны агарод’ (Лысенка, ССП). Рус. башта́н ’бахча’ (< укр.), укр. башта́н ’тс’. З тур.-перс. bostan ’агарод’. Бернекер, 77; Фасмер, 1, 139. Параўн. Шанскі, 1, Б, 64; Рудніцкі, 92. Форма башта́ ’бахча’ (Яшкін) узнікла кантамінацыяй слоў башта́н і бахча́.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Башта́ ’агарод у полі’. Гл. башта́н.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)