бабу́льчын
прыметнік, прыналежны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
бабу́льчын |
бабу́льчына |
бабу́льчына |
бабу́льчыны |
| Р. |
бабу́льчынага |
бабу́льчынай
бабу́льчынае |
бабу́льчынага |
бабу́льчыных |
| Д. |
бабу́льчынаму |
бабу́льчынай |
бабу́льчынаму |
бабу́льчыным |
| В. |
бабу́льчын (неадуш.)
бабу́льчынага (адуш.) |
бабу́льчыну |
бабу́льчына |
бабу́льчыны (неадуш.)
бабу́льчыных (адуш.) |
| Т. |
бабу́льчыным |
бабу́льчынай
бабу́льчынаю |
бабу́льчыным |
бабу́льчынымі |
| М. |
бабу́льчыным |
бабу́льчынай |
бабу́льчыным |
бабу́льчыных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
бабу́льчын ласк., разг.
1. ба́бушкин, бабу́лин;
2. стару́шечий;
б. го́лас — стару́шечий го́лос;
◊ ~ны ка́зкі — ба́бушкины ска́зки
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
бабу́льчын, ‑а.
Які належыць бабульцы. [Дзядуля:] — Цяпер пойдзем пад бабульчына акно, пальём яе чабарок. Бяганская.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бабу́ля, -і, мн. -і, -бу́ль, ж.
Ласк. да баба¹ (у 1 і 2 знач.).
|| памянш.-ласк. бабу́лька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек, ж.; прым. бабу́льчын, -а.
Б. чапец.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)