бабу́льчын

прыметнік, прыналежны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. бабу́льчын бабу́льчына бабу́льчына бабу́льчыны
Р. бабу́льчынага бабу́льчынай
бабу́льчынае		 бабу́льчынага бабу́льчыных
Д. бабу́льчынаму бабу́льчынай бабу́льчынаму бабу́льчыным
В. бабу́льчын (неадуш.)
бабу́льчынага (адуш.)		 бабу́льчыну бабу́льчына бабу́льчыны (неадуш.)
бабу́льчыных (адуш.)
Т. бабу́льчыным бабу́льчынай
бабу́льчынаю		 бабу́льчыным бабу́льчынымі
М. бабу́льчыным бабу́льчынай бабу́льчыным бабу́льчыных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бабу́льчын ласк., разг.

1. ба́бушкин, бабу́лин;

2. стару́шечий;

б. го́лас — стару́шечий го́лос;

◊ ~ны ка́зкі — ба́бушкины ска́зки

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бабу́льчын, ‑а.

Які належыць бабульцы. [Дзядуля:] — Цяпер пойдзем пад бабульчына акно, пальём яе чабарок. Бяганская.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Бабульчын (сорт яблыні) 2/50, 121

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

бабу́льчын

1. гл. бабу́лін;

2. Altwéiber-;

бабу́льчын го́лас Altwéiberstimme f -, -n;

◊

бабу́льчыны ка́зкі Ámmenmärchen pl

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бабу́ля, -і, мн. -і, -бу́ль, ж.

Ласк. да баба¹ (у 1 і 2 знач.).

|| памянш.-ласк. бабу́лька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек, ж.; прым. бабу́льчын, -а.

Б. чапец.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)