аўтаама́тар
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
аўтаама́тар |
аўтаама́тары |
| Р. |
аўтаама́тара |
аўтаама́тараў |
| Д. |
аўтаама́тару |
аўтаама́тарам |
| В. |
аўтаама́тара |
аўтаама́тараў |
| Т. |
аўтаама́тарам |
аўтаама́тарамі |
| М. |
аўтаама́тару |
аўтаама́тарах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аўтаама́тар м. автолюби́тель
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
аўтаама́тар, ‑а, м.
Вадзіцель аўтамабіля, які мае пасведчанне шафёра-аматара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
автолюби́тель аўтаама́тар, -ра м., аўталюбі́цель, -ля м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)