аўтаама́тар

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. аўтаама́тар аўтаама́тары
Р. аўтаама́тара аўтаама́тараў
Д. аўтаама́тару аўтаама́тарам
В. аўтаама́тара аўтаама́тараў
Т. аўтаама́тарам аўтаама́тарамі
М. аўтаама́тару аўтаама́тарах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

аўтаама́тар м. автолюби́тель

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аўтаама́тар, ‑а, м.

Вадзіцель аўтамабіля, які мае пасведчанне шафёра-аматара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аўтаама́тар м. Áutoliebhaber m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

аўтаама́тар

(ад аўта- + аматар)

вадзіцель аўтамабіля, які мае пасведчанне шафёра-аматара.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

автолюби́тель аўтаама́тар, -ра м., аўталюбі́цель, -ля м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)