Аўгусці́н
назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
Аўгусці́н |
Аўгусці́ны |
| Р. |
Аўгусці́на |
Аўгусці́наў |
| Д. |
Аўгусці́ну |
Аўгусці́нам |
| В. |
Аўгусці́на |
Аўгусці́наў |
| Т. |
Аўгусці́нам |
Аўгусці́намі |
| М. |
Аўгусці́не |
Аўгусці́нах |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
блажэ́нны, ‑ая, ‑ае.
Дзівакаваты, юродзівы (пра некаторых святых). Блажэнны Аўгусцін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
про́башч, ‑а, м.
Ксёндз, які стаіць на чале парафіі. Ксяндза-пробашча віншуюць: яго прамова — шэдэўр красамоўства. Колас. Адзінае, што заслугоўвае ўвагі, — гэта касцёл і плебанія, у якой жыве пробашч Аўгусцін. Бажко.
[Польск. proboszcz.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)