ацтэ́к
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ацтэ́к |
ацтэ́кі |
| Р. |
ацтэ́ка |
ацтэ́каў |
| Д. |
ацтэ́ку |
ацтэ́кам |
| В. |
ацтэ́ка |
ацтэ́каў |
| Т. |
ацтэ́кам |
ацтэ́камі |
| М. |
ацтэ́ку |
ацтэ́ках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ацтэ́кі, ‑аў; адз. ацтэк, ‑а, м.
Індзейская народнасць Мексікі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Тама́т ’памідор’, ’паста, соус з памідораў’ (ТСБМ), тама́ты ’памідоры’ (Некр. і Байк.). Відаць, праз рус. тома́т з франц. tomate ’тамат’ < ісп. tomate (tomata) ’тс’, якое ад ацтэк. мекс. tomati < tomana ’набрыняць’ (ЕСУМ, 5, 595; Чарных, 2, 249; Фасмер, 4, 75; Голуб-Ліер, 484).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)