атума́ніць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
атума́ню |
атума́нім |
| 2-я ас. |
атума́ніш |
атума́ніце |
| 3-я ас. |
атума́ніць |
атума́няць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
атума́ніў |
атума́нілі |
| ж. |
атума́ніла |
| н. |
атума́ніла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
атума́нь |
атума́ньце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
атума́ніўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
атума́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак.
1. што. Зацягнуць, пакрыць туманам, смугою; затуманіць.
2. перан.; каго-што. Пазбавіць магчымасці ясна думаць, разважаць. Ап’яніў [лес] багуном надоўга. Атуманілі розум дурніцы. Бічэль-Загнетава. Адчуванне блізкай радасці адсунула, атуманіла нейкім бяздумным мроівам усё тое, што было на апошнім часе. Савіцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
атума́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да атуманіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
атума́нены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад атуманіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ахмуры́ць ’падмануць, ашукаць’ (Юрч. Сін., 31), рус. охмурить. Да хмура//хмара, параўн. польск. ochmurzyć (ochmurzać) ’пакрыць хмарамі; зрабіць панурым, атуманіць, напусціць туману; ашукаць’; магчыма, жаргонная пераробка пачатку слова, параўн. арг. шмурыць з дурыць, шмурак з дурак. Гл. ахмурэць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)