атума́ніць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. атума́ню атума́нім
2-я ас. атума́ніш атума́ніце
3-я ас. атума́ніць атума́няць
Прошлы час
м. атума́ніў атума́нілі
ж. атума́ніла
н. атума́ніла
Загадны лад
2-я ас. атума́нь атума́ньце
Дзеепрыслоўе
прош. час атума́ніўшы

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атума́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак.

1. што. Зацягнуць, пакрыць туманам, смугою; затуманіць.

2. перан.; каго-што. Пазбавіць магчымасці ясна думаць, разважаць. Ап’яніў [лес] багуном надоўга. Атуманілі розум дурніцы. Бічэль-Загнетава. Адчуванне блізкай радасці адсунула, атуманіла нейкім бяздумным мроівам усё тое, што было на апошнім часе. Савіцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атума́ніць, атума́ньваць

1. vernébeln vt; mit Nébel überzíehen*;

2. перан. (свядомасць) umnébeln vt, trüben vt; betäuben vt; benébeln vt (алкаголем)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

атума́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да атуманіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атума́нены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад атуманіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Ахмуры́ць ’падмануць, ашукаць’ (Юрч. Сін., 31), рус. охмурить. Да хмура//хмара, параўн. польск. ochmurzyć (ochmurzać) ’пакрыць хмарамі; зрабіць панурым, атуманіць, напусціць туману; ашукаць’; магчыма, жаргонная пераробка пачатку слова, параўн. арг. шмурыць з дурыць, шмурак з дурак. Гл. ахмурэць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

zamroczyć

zamroczy|ć

зак. атуманіць; зацямніць; азмрочыць; зацьміць;

cios go ~ł — удар яго аглушыў;

~ło mnie — у мяне пацямнела ў вачах

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)