асма́ны, ‑аў.

Старая назва туркаў. (Паводле імя султана Асмана І, заснавальніка Асманскай імперыі).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Асма́н

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. Асма́н Асма́ны
Р. Асма́на Асма́наў
Д. Асма́ну Асма́нам
В. Асма́на Асма́наў
Т. Асма́нам Асма́намі
М. Асма́не Асма́нах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

асма́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. асма́н асма́ны
Р. асма́на асма́наў
Д. асма́ну асма́нам
В. асма́на асма́наў
Т. асма́нам асма́намі
М. асма́не асма́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)