апафе́гма
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
апафе́гма |
апафе́гмы |
| Р. |
апафе́гмы |
апафе́гм |
| Д. |
апафе́гме |
апафе́гмам |
| В. |
апафе́гму |
апафе́гмы |
| Т. |
апафе́гмай
апафе́гмаю |
апафе́гмамі |
| М. |
апафе́гме |
апафе́гмах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
апафе́гма, ‑ы, ж.
Спец. Кароткае дасціпнае павучальнае выслоўе.
[Грэч. apóphthegma — кароткае трапнае слова.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)