анагра́ма

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. анагра́ма анагра́мы
Р. анагра́мы анагра́м
Д. анагра́ме анагра́мам
В. анагра́му анагра́мы
Т. анагра́май
анагра́маю		 анагра́мамі
М. анагра́ме анагра́мах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

анагра́ма ж., лит. анагра́мма

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

анагра́ма, ‑ы, ж.

Перастаноўка літар у слове, пры якой атрымліваецца новае слова, напрыклад: нос — сон, ліпа — піла.

[Грэч. anagramma.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

анагра́мма лит. анагра́ма, -мы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)