айкуме́на

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. айкуме́на
Р. айкуме́ны
Д. айкуме́не
В. айкуме́ну
Т. айкуме́най
айкуме́наю
М. айкуме́не

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

айкуме́на ж., мн. нет, геогр. ойкуме́на

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

айкуме́на, ‑ы, ж.

Тэрыторыя зямнога шара, населеная людзьмі.

[Грэч. oikuménē, ад oikéō — насяляю.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ойкуме́на геогр. айкуме́на, -ны ж., мн. нет.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)