адхо́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
адхо́нне |
адхо́нні |
| Р. |
адхо́ння |
адхо́нняў |
| Д. |
адхо́нню |
адхо́нням |
| В. |
адхо́нне |
адхо́нні |
| Т. |
адхо́ннем |
адхо́ннямі |
| М. |
адхо́нні |
адхо́ннях |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
адхо́нне, ‑я, н.
Тое, што і адхон. Суровая, маўклівая гара, Імхом сухім зарослае адхонне. Лойка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)