Verbum

анлайнавы слоўнік

абамле́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абамле́нне ср.

1. о́бморочное состоя́ние;

2. (оцепенение) помертве́ние; см. абамле́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абамле́нне, ‑я, ж.

Стан паводле знач. дзеясл. абамлець.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

обмира́ние

1. (действие) абамле́нне, -ння ср., абміра́нне, -ння ср.;

2. заміра́нне, -ння ср.; см. обмира́ть;

3. (полуобморочное состояние) абміра́нне, -ння ср.; абамле́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

помертве́ние

1. памярцве́нне, -ння ср., змярцве́нне, -ння ср.;

2. памярцве́нне, -ння ср., змярцве́нне, -ння ср., абамле́нне, -ння ср.;

3. здранцве́нне, -ння ср., зняме́нне, -ння ср.; см. помертве́ть^1—3;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)