стаўры́да, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

Марская прамысловая рыба сямейства акунёвых.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

суарэ́нда, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

Сумесная з кім‑н. арэнда.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

танцза́ла, ‑ы, ж. і танцза́л, ‑а, м.

Зала (зал), дзе танцуюць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

узды́хавіна, ‑ы, ж.

Разм. Месца на целе, дзе паўкружжам канчаюцца рэбры.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фільмаста́т, ‑а, М ‑таце, м.

Металічная шафа, дзе зберагаюцца рулоны кінафільмаў.

[Ад англ. film — плёнка і грэч. statós — нерухомы, стаячы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фітатро́н, ‑а, м.

Памяшканне, дзе ствараюцца штучныя ўмовы, для вырошчвання раслін.

[Ад грэч. phytón — расліна і thronos — месцазнаходжанне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фотаэцю́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Эцюд, выкананы сродкамі фатаграфіі. Фотаэцюды Прынямоння.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

эрстэ́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Спец. Абсалютная адзінка напружанасці магнітнага поля.

[Ад уласн. імя.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вір, -у, М у віры́, мн. віры́, -о́ў, м.

1. Кругавы, лейкападобны рух вады на рацэ, які ўзнікае ад сутыкнення сустрэчных плыней.

В. бурліў і пераліваўся.

В. падзей (перан.).

2. Глыбокае месца ў рацэ з ямай, дзе адбываецца завіхрэнне плыні.

◊

У віру на калу (разм.) —

1) пра няўстойлівае, няпэўнае жыццё;

2) далёка, невядома дзе.

Хоць у вір галавой (разм.) — пра цяжкае, бязвыхаднае становішча.

|| памянш. віро́к, -рка́, мн. -ркі́, -рко́ў, м.

|| прым. віравы́, -а́я, -о́е.

Віравая вада.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

усхо́д¹, -у, М -дзе, м.

1. Паяўленне, час, а таксама месца паяўлення свяціла над гарызонтам.

Устаць да ўсходу сонца.

2. Адзін з чатырох напрамкаў свету, процілеглы захаду, і напрамак прасторы, процілеглы захаду; частка гарызонту, дзе ўсходзіць Сонца.

3. (з вялікай літары). Краіны, размешчаныя ў гэтым напрамку і супрацьпастаўленыя Заходняй Еўропе і Амерыцы.

Падарожжа на У.

Блізкі У.

Далёкі У.

○ Паўднёвы ўсход — напрамак паміж поўднем і ўсходам.

Паўночны ўсход — напрамак паміж поўначчу і ўсходам.

|| прым. усхо́дні, -яя, -яе.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)