Адмысло́вы ’асобы, спецыяльны’ (КЭС, БРС, Бір. дыс., Др.-Падб.), адумысловец ’спецыяліст’ (Гарэц., Др.-Падб.), адумыслоўнасць ’спецыяльнасць’ (Гарэц.), адумысля ’спецыяльна’ (Др.-Падб.), адмыслова ’добра, прыгожа; асобна’ (Бір. дыс.) да мысль. Параўн. польск. umysłowy, umysłowiec. Беларускае слова ўзнікла як культурнае новаўтварэнне ў 20‑я гады XX ст.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бухга́лтар, -а, мн. -ы, -аў, м.
Спецыяліст па бухгалтэрыі (у 1 знач.).
|| ж. бухга́лтарка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак (разм.).
|| прым. бухга́лтарскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
касмана́ўт, -а, М -на́ўце, мн. -ы, -аў, м.
Спецыяліст, удзельнік палёту ў космас.
|| ж. касмана́ўтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. касмана́ўцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кінематаграфі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Спецыяліст па кінематаграфіі, работнік кіно.
|| ж. кінематаграфі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. кінематаграфі́сцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
акулі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Урач, спецыяліст па хваробах вачэй.
|| ж. акулі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. акулі́сцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
славі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Спецыяліст у галіне славістыкі, славяназнаўства.
|| ж. славі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. славі́сцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
аку́стык, ‑а, м.
1. Спецыяліст у галіне акустыкі.
2. Разм. Той, хто абслугоўвае гукаўлоўныя апараты.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
брука́р, ‑а, м.
Рабочы, спецыяліст па ўкладцы бруку. Пакінуўшы брата, .. [Красуцкі] рабіў у Слуцку брукаром. Скрыган.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дрэваапрацо́ўшчык, ‑а, м.
Той, хто апрацоўвае дрэва, спецыяліст па механічнай апрацоўцы дрэва (у 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разме́тчык, ‑а, м.
Рабочы, спецыяліст па разметцы (у 1 знач.). Разметчык вагонаў. Разметчык чыгуначных канструкцый.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)