флаг м. флаг;
дзяржа́ўны ф. — госуда́рственный флаг;
чырво́ны ф. — кра́сный флаг;
◊ пад фла́гам — (чаго) под фла́гом (чего)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прычыні́цца I сов.
1. (да чаго) послужи́ть причи́ной (чего);
2. (да чаго) оказа́ться прича́стным (к чему), приложи́ть ру́ку (к чему);
3. произойти́, случи́ться;
~ні́лася бяда́ — случи́лась беда́
прычыні́цца II сов. (о двери, окне и т.п.) прикры́ться, притвори́ться
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Лёмбас, лёмбасе (мн.) ’сцябло чаго-небудзь’ (шальч., Сл. паўн.-зах.). Балтызм. Параўн. літ. lámbas ’бацвінне’. Гл. таксама лайбы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Аслянец: «Аслянцы старцы, Чаго вы спазьнились» (Рам.). Магчыма, ад назвы в. Аслянка на Мсціслаўшчыне ці памылка замест асляпцы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Крыша́н ’адрэзаны плоскі кусок чаго-небудзь ядомага’ (ТСБМ, Янк. II, Сцяшк., Жыв. сл., Мат. Гом.). Да крышыць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кі́дка ’колькасць чаго-небудзь, якую можна ўзяць за адзін раз і кінуць’ (ТСБМ, Сцяшк., Жд. 3). Гл. кідаць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
даве́р’е, -я, н.
Упэўненасць у чыёй-н. добрасумленнасці, шчырасці, у правільнасці чаго-н. і заснаваныя на гэтым адносіны да каго-, чаго-н.
Лічбы не выклікаюць давер’я.
Заслужыць д. народа.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дарва́цца, -ву́ся, -ве́шся, -ве́цца; -вёмся, -вяце́ся, -ву́цца; -ві́ся; зак., да чаго (разм.).
Атрымаць доступ, дабрацца да чаго-н. вельмі жаданага, патрэбнага.
Д. да яды.
|| незак. дарыва́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зва́жыць¹, -жу, -жыш, -жыць; -жаны; зак., каго-што.
Вызначыць вагу каго-, чаго-н. або адважыць пэўную колькасць чаго-н.
З. тавар.
З. паўкілаграма цукру.
|| звар. зва́жыцца, -жуся, -жышся, -жыцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пага́рдлівы, -ая, -ае.
Які адносіцца да каго-, чаго-н. з пагардай або выражае, утрымлівае ў сабе пагарду да каго-, чаго-н.
Пагардлівыя адносіны.
Пагардлівыя словы.
|| наз. пага́рдлівасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)