нака́тнік, ‑а,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нака́тнік, ‑а,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перцыпі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе;
[Лац. percipere — успрымаць, адчуваць, разумець.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
плюсава́ць, ‑сую, ‑суеш, ‑суе;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
полімеры́я, ‑і,
[Грэч. polymereia — наяўнасць многіх частак.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
по́льдэрны, ‑ая, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лака́тар, ‑а,
[Ад лац. locare — размяшчаць, змяшчаць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лія́ла, ‑а,
1. Форма для адліўкі металу; зложніца.
2. Канал уздоўж борта судна ў ніжняй частцы трума для сцякання вады.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прадрэйфава́ць, ‑фую, ‑фуеш, ‑фуе;
1. Перамясціцца за ветрам або па цячэнні (пра судна, крыгі і пад.).
2. Дрэйфаваць некаторы час.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прае́кцыя, ‑і,
1. У матэматыцы — адлюстраванне прасторавых фігур на плоскасці.
2.
[Ад лац. projectio — кіданне наперад.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прапарцыяна́льнасць, ‑і,
1. Уласцівасць прапарцыянальнага (у 1 знач.); суразмернасць.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)