сюсю́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Размаўляючы, замяняць шыпячыя гукі свісцячымі.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сюсю́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Размаўляючы, замяняць шыпячыя гукі свісцячымі.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
крыло́, -а́,
1. Орган лятання ў птушак, насякомых, а таксама некаторых млекакормячых.
2. Плоская паверхня самалёта, якая падтрымлівае яго ў паветры.
3. Лопасць ветранога млына або параходнага вінта.
4. Покрыўка над колам аўтамабіля, веласіпеда
5. Бакавы корпус або бакавая частка пабудовы.
6. Левая або правая частка строю, баявога парадку войска; фланг.
7. Крайняя (левая або правая) групоўка якой
Апусціць крылы — страціць энергію, бадзёрасць.
Падрэзаць крылы — перашкодзіць каму
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адне́куль,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эўкалі́птавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да эўкаліпта, уласцівы яму.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ля́да, ‑а,
1. Дзялянка высечанага лесу, хмызняку; высека.
2. Расчышчанае месца ў лесе
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ко́смы, ‑аў;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сарва́ць, -рву́, -рве́ш, -рве́; -рвём, -рвяце́, -рву́ць; -рві́; -рва́ны;
1. Рэзкім рухам аддзяліць, зняць, сцягнуць.
2. Рэзкім рухам, моцна націснуўшы, сапсаваць (разьбу
3. Пашкодзіць здароўе, галасавыя звязкі ад пастаянных празмерных перагрузак.
4.
5.
6.
Сарваць галаву каму (
Сарваць маску
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чака́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е;
1. каго-чаго,
2. чаго,
3. (1 і 2
4.
Не чакай дабра — пра магчымасць бяды, непрыемнасці ад каго-, чаго
Чакаць
Чакаць не дачакацца (
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кашо́лка, ‑і,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дво́е, дваі́х, дваі́м, дваі́мі,
Два.
а)
б)
в)
г)
д)
е) без назоўнікаў, калі абазначае асоб мужчынскага і жаночага полу.
На сваіх дваіх (
За дваіх (працаваць, есці
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)