абсма́лены, ‑ая, ‑ае.
1.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абсма́лены, ‑ая, ‑ае.
1.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэ́піца, ‑ы,
Хваставая частка пазваночніка ў жывёлін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сало́ны 1, ‑аў;
Народнасць тунгуса-маньчжурскай (эвенкійскай) этнічнай групы, якая жыве ў Кітайскай Народнай Рэспубліцы.
сало́ны 2, ‑ая, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
во́гненны, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і агнявы (у 1–4 знач.) і агністы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
во́дыр, ‑у,
Тое, што і водар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вудзі́льна, ‑а,
Частка вуды, спінінга ў выглядзе тонкага гнуткага прута, да якога прымацоўваецца лёска.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дуплава́ты, ‑ая, ‑ае.
З дуплом, з дупламі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
забудава́цца, ‑дуюся, ‑дуешся, ‑дуецца;
1. Пасяліўшыся, паставіць будынкі.
2. Аказацца запоўненым, занятым будынкамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
завяршэ́нне, ‑я,
1.
2. Тое, чым заканчваецца, завяршаецца што‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
задзі́рыстасць, ‑і,
Схільнасць да боек, спрэчак; задзірлівасць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)