верхаві́на, ‑ы, ж.
1. Верхняя частка чаго‑н. Верхавіна дрэва. □ Сонца ўзышло, але прамені яго асвятлялі пакуль што толькі верхавіны ліп. Брыль.
2. перан. Разм. Найбольш уплывовая, кіруючая частка грамадства, саслоўя, арганізацыі; вярхі. Пануючая верхавіна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
права... 1,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «права 1», напрыклад: праваадносіны, правапарадак.
права... 2,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «правы 1», напрыклад: правабярэжны, правафланговы, праваапартуністычны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бяло́к², -лка́, мн. -лкі́, -лко́ў, м.
1. Празрыстая частка птушынага яйца, якая акружае жаўток.
2. Непразрыстая белая абалонка вока.
|| прым. бялко́вы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вастра... (гл. востра...).
Першая састаўная частка складаных слоў; ужыв. замест «востра...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напр.: вастраверхі, вастраносы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
веліка... (гл. вяліка...).
Першая частка складаных слоў; ужыв. замест «вяліка...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напр.: велікадушны, велікарослы, велікасвецкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
верхне... (а таксама верхня...).
Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які размяшчаецца або ўзнікае ў верхняй частцы чаго-н., напр.: верхнедняпроўскі, верхнялужыцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
верхня... (гл. верхне...).
Першая састаўная частка складаных слоў; ужыв. замест «верхне...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напр.: верхнядзвінскі, верхняволжскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
візі́р¹, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).
1. Прыбор для візіравання; відашукальнік.
2. Частка прыцэльнага прыстасавання з вузкай шчылінай.
|| прым. візі́рны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ада́жыа (спец.).
1. прысл. Павольна, працяжна (аб тэмпе выканання музычных твораў).
2. наз., нескл., н. Музычны твор або частка яго ў павольным тэмпе.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
акра́вак, -ра́ўка, мн. -ра́ўкі, -ра́ўкаў, м.
Абрэзак, кавалак, частка чаго-н. (лыка, скуры і пад).
Рукавіцы з акраўкаў аўчыны.
|| прым. акра́ўкавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)