паўпісьме́нны, ‑ая, ‑ае.
Які не ўмее добра пісаць і чытаць; малапісьменны. Паўпісьменны чалавек.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Слібізава́ць ‘чытаць па складах’, ‘вучыцца якому-небудзь рамяству’ (ТСБМ, Нас., Шымк. Собр.), сьлібізава́ць ‘чытаць па складах’ (Байк. і Некр., Варл.), слібізава́ць, слябізава́ць ‘тс’ (Сл. ПЗБ), слі́бізам ‘па складах (чытаць)’ (брасл., Сл. ПЗБ). Кюнэ (Poln., 98) узводзіць беларускае слова да польск. sylabizować, народнае ślabizować, ślebizować ‘тс’, якія да с.-лац. syllabizare < лац. syllaba ‘склад’ (Брукнер, 528). Карскі (Белорусы, 163) мяркуе пра пасрэдніцтва ням. Sillabisieren ‘тс’. Гл. яшчэ Вярэніч, БЛ, 10, 61.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
карэкту́ра ж., в разн. знач. корректу́ра;
чыта́ць (пра́віць) ~ру — чита́ть (пра́вить) корректу́ру
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
настро́й, -ю, м.
1. Унутраны, душэўны стан.
Перадсвяточны н.
Узняты н.
2. мн. -і, -яў. Накіраванасць думак, пачуццяў і пад. ў каго-н.
Нездаровыя настроі.
3. Схільнасць, жаданне рабіць што-н.
Не было настрою чытаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Вычыта́ць ’плакаць, галасіць з прыгаворваннем’ (Сцяшк., ДАБМ, 910), вычы́тваць ’тс’ (Сцяц.). Ад чытаць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
папачыта́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што і чаго.
Разм. Чытаць доўга, неаднаразова; многа чаго‑н. прачытаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
◎ Пачыта́й ’амаль’, ’здаецца’ (Нас.). З рус. почитай ’тс’. Семантычнае развіццё прасл. čisti ’меркаваць’: > ’лічыць’: > ’чытаць’ гл. пачот.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Карма́г ’абломак нажа’ (Грыг.). Відаць, трэба чытаць карман (гл.). якое ад карнай ’нож з кароткім зламаным лязом’ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
кла́сіка, ‑і, ДМ ‑сіцы, ж., зб.
Узорныя, класічныя творы літаратуры і мастацтва. Чытаць класіку. Руская оперная класіка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
го́ласна, прысл.
Уголас, не шэптам. Голасна чытаць. // Гучна, моцна. Малатарня гула, і таму гаварыць прыйшлося ненатуральна голасна. Шамякін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)