патэнцы́раванне, ‑я, н.
Спец. Дзеянне, якое заключаецца ў знаходжанне ліку па даным лагарыфме і з’яўляецца адваротным лагарыфмаванню.
[Ад ням. potenzieren — узводзіць у ступень.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сіласава́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. сіласаваць; спосаб нарыхтоўкі і захоўвання кармоў шляхам заквашвання. Сіласаванне бульбоўніку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сульфаніламі́ды, ‑аў; адз. сульфаніламід, ‑у, М ‑дзе, м.
Група лекавых рэчываў, якія аслабляюць дзеянне хваробатворных бактэрый; сульфаміды.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уку́с, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле дзеясл. укусіць (у 1 знач.).
2. Укушанае месца. Памагаць укус ёдам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
упа́йка, ‑і, ДМ упайцы, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. упайваць — упаяць.
2. Тое, што ўпаяна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ускладне́нне, ‑я, н.
Кніжн. Дзеянне паводле знач. дзеясл. ускладняць — ускладніць і стан паводле знач. дзеясл. ускладняцца — ускладніцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
усяле́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. усяляць — усяліць (у 1 знач.) і усяляцца — усяліцца (у 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фанеро́ўка, ‑і, ДМ ‑роўцы; ж.
Спец.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. фанераваць.
2. Фанерная абліцоўка мэблі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ні, часц. і злуч.
1. часц. узмацн. У адмоўных сказах указвае на поўную адсутнасць чаго-н.; узмацняе адмоўе.
На небе ні хмурынкі.
Нідзе ні расінкі.
Нідзе нікога, ні аднаго чалавека.
2. часц. ўзмацн. Ужыв. ў даданых сказах у спалучэннях са словамі «як», «куды», «хто» і пад., каб падкрэсліць, што дзеянне галоўнага сказа захоўвае сваю сілу пры любых абставінах.
Як ні спяшайся, усё роўна не паспееш.
3. часц. адмоўная. Ужыв. ў спалучэннях з Р назоўнікаў у безасабовых адмоўных сказах пры катэгарычнай забароне якога-н. дзеяння.
Ні кроку далей!
4. злуч. пералічальны. Ужыв. ў адмоўных сказах пры пералічэнні пры наяўнасці адмоўя.
Не чуваць ні песень, ні гоману.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
і¹, злуч.
1. спалучальны. Злучае аднародныя члены сказа, а таксама часткі складаназлучанага сказа.
Мір і дружба.
На дварэ было і сыра, і холадна.
Пачатак быў зроблены, і, трэба сказаць, пачатак нядрэнны.
2. пералічальны. Злучае асобныя члены пералічэння.
І шыла, і мыла, і прала, і ткала — і ўсё языком (з нар.).
3. выніковы. Злучае сказы, якія суадносяцца як дзеянне і вынік.
Прайшоў дождж, і трава адразу зазелянела.
4. супраціўны. Злучае сказы і члены сказа ў супраціўным паведамленні.
Мужчына, і плача.
Ён хацеў стаць на ногі і ўпаў.
5. уступальны. Ужыв. ў знач., блізкім да злучніка «хоць» («хаця»).
І не складаная задача, а падумаць над ёй трэба.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)