перасы́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Прызначаны для збору, часовага ўтрымання людзей, якія павінны быць адпраўлены ў другое месца. Перасыльная біржа. Перасыльныя астрогі.

2. Які перасылаецца з месца на месца, прызначаны для перасылкі. Па ўсяму было відаць, што Максіма пасадзілі ў агульную камеру для перасыльных арыштантаў. Машара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

азяры́шча, ‑а, н.

Месца, дзе некалі было возера.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́пукліна, ‑ы, ж.

Выступ сферычнай формы, выпуклае месца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

надперано́ссе, ‑я, н.

Месца паміж бровамі, вышэй пераносся.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наздраві́на, ‑ы, ж.

Спец. Наздраватае, порыстае месца; сітавіна.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

праве́с, ‑у, м.

Правіслае месца ў чым‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прызавы́ I призово́й;

~во́е ме́сца — призово́е ме́сто;

п. меда́ль — призова́я меда́ль

прызавы́ II мор. призово́й;

~во́е су́дна — призово́е су́дно

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

качава́ць, качую, качуеш, начуе; незак.

Весці неаселы спосаб жыцця, пераязджаць з месца на месца; вандраваць. На чоўне прасмоленым з даўніх часоў Па хвалях крутых качую. А. Вольскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прарадзі́ма, ‑ы, ж.

Самае старажытнае, першапачатковае месца пражывання таго ці іншага племені, народа, той ці іншай пароды жывёл і пад.; месца, дзе першапачаткова зарадзілася, з’явілася што‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пару́бка, -і, ДМ -бцы, мн. -і, -бак, ж.

Незаконная высечка лесу, а таксама месца, дзе высякаецца лес.

|| прым. пару́бачны, -ая, -ае (спец.).

Парубачныя рэшткі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)