пры,
1. Каля чаго
2. Указвае на падпарадкаваныя адносіны да чаго
3. Указвае на наяўнасць чаго
4. Указвае на час, абставіны, становішча.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пры,
1. Каля чаго
2. Указвае на падпарадкаваныя адносіны да чаго
3. Указвае на наяўнасць чаго
4. Указвае на час, абставіны, становішча.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ручны́, -а́я, -о́е.
1.
2. Прызначаны, прыстасаваны для рук.
3. Які робіцца рукамі; які прыводзіцца ў дзеянне рукамі.
4. Пра работу, падлікі: не аўтаматычны (
5. Пра звера, птушку: прыручаны, які прывык да чалавека.
Ручны продаж —
1) гандаль з рук;
2) у аптэцы: продаж без рэцэптаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
рыча́г, -а́,
1. Устройства, якое мае пункт апоры і служыць для ўраўнаважвання большай сілы пры дапамозе меншай, а таксама для выканання якой
2.
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
склада́ны, -ая, -ае.
1. Які складаецца з некалькіх частак, разнастайны па складзе частак і сувязей паміж імі.
2. Цяжкі для разумення, ажыццяўлення
3. Які спалучае ў сабе розныя, часта супярэчлівыя бакі, рысы (пра характар
4. Які
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
аджа́цца, адажнуся, адажнешся, адажнецца;
1. Скончыць жніво.
2. Жнучы, аддаліцца ад каго‑, чаго‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кампрамі́с, ‑у,
Пагадненне з кім‑н. на падставе ўзаемных уступак; уступка дзеля дасягнення мэты.
[Лац. compromissum.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кі́дка, ‑і,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мікраскапі́чны, ‑ая, ‑ае.
1. Зроблены, даследаваны пры дапамозе мікраскопа.
2. Вельмі малы, які
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
наво́дшыб,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вынахо́дніцтва, ‑а,
1. Дзейнасць вынаходнікаў.
2. Тое, што і вынаходства (у 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)