привра́тник м.
1. бра́мнік, -ка м.; вартаўні́к пры варо́тах;
2. анат. прываро́тнік, -ка м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прока́зник разг. сваво́льнік, -ка м., праку́да, -ды м., гарэ́за, -зы м., гарэ́знік, -ка м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
са́дик уменьш.
1. садо́к, -дка́ м., са́дзік, -ка м.;
2. (учреждение) са́дзік, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
імяні́ннік м., прям., перен. имени́нник;
◊ мець вы́гляд ~ка — шутл. смотре́ть имени́нником;
сядзе́ць як і. — сиде́ть как имени́нник
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
лата́к, -ка́ м.
1. лото́к; жёлоб;
млынавы́ л. — ме́льничный лото́к;
2. коры́то с лотко́м на одно́м конце́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
рухаві́к, -ка́ м., в разн. знач. дви́гатель;
○ р. уну́транага згара́ння — дви́гатель вну́треннего сгора́ния;
ве́чны р. — ве́чный дви́гатель
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ста́так, -ка м. ста́до ср.;
◊ ма́еш с., му́сіш мець і ўпа́дак — посл. в хозя́йстве не без уро́на
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Во́нка ’вон, прэч’ (Др.-Падб.), во́нкі ’тс’ (КТС, Бяльк.). Рус. смал. во́нки ’прэч’, бранск. во́нки ’на двор’, укр. во́нка, балг. вънка, чэш. дыял. venka (j), славац. vonka. Расшырэнне вон 1 ужо ў позні час пры дапамозе прыслоўных часціц ‑ка, ‑кі (Карскі 2–3, 77; Махэк₂, 683).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
-тка — часціца ’ну, ану’: ну‑тка, нуце‑тка, купитка горѣлки (Нас.), ‑тко ’жа, ж’: хадзем‑тко на дзедзінец (Сержп. Казкі), пойды тко паслухай (пін., Жыв. сл.), ‑тку ’ну’: зірні‑тку ж ты (Полымя, 1998, 12, 22). Параўн. укр. ‑тка/‑тки (тутка, тутки), рус. ‑тко (тутко, пойдитко, натко), ‑тка (натка, нутка). Кантамінацыя ўзмацняльных часціц *‑to/*‑tá/*‑te (гл. ‑то, ‑це) і *‑ka, *‑ko, параўн. ту́така (гл. тут), та́мка, та́мака (гл. там), на аснове чаго ўзнікае здвоеная ўзмацняльная часціца ‑t‑k‑, гл. ESSJ SG, 1, 330–331; там жа адмаўляюцца іншыя інтэрпрэтацыі паходжання названага спалучэння (з ты і ‑ко, ‑ка або з то́кмо, токма, гл. Фасмер, 4, 64; ці дзеяслоўнай флексіі з ‑ка, гл. Германовіч, Междом., 76). Параўн. тыке, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бума́жникII (рабочий) папе́рнік, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)