рухавічо́к, ‑чка, м.

Памянш. да рухавік (у 1 знач.); невялікі рухавік. Ля клуба перастаў тарахцець рухавічок. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

турбі́на, -ы, мн. -ы, -бі́н, ж.

Рухавік, які ператварае кінетычную энергію вады, пары, газу ў механічную работу.

Паравая т.

|| прым. турбі́нны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

мато́р, -а, мн. -ы, -аў, м.

Рухавік, машына, якая ператварае які-н. від энергіі ў механічную.

Шум матораў.

|| прым. мато́рны, -ая, -ае.

М. завод.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перпе́туум-мо́біле, нескл., н.

Вечны рухавік; вечны рух.

[Лац. perpetuum mobile.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

су́дна¹, -а, мн. -ы, -аў, н.

Плавальнае збудаванне, прызначанае для транспартных, тэхнічных, навуковых і ваенных мэт.

Марское с.

Гандлёвае с.

|| прым. су́днавы, -ая, -ае.

С. рухавік.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

нефтя́нка ж., разг., техн. на́фтавы рухаві́к, нафтаві́к, -ка́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Тапта́к ’прымітыўны рухавік’ (гродз., Нар. сл.). Гл. тапчак.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ветрарухаві́к, ‑а, м.

Рухавік, які прыводзіцца ў дзеянне ветрам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

згара́нне ср. сгора́ние;

○ рухаві́к уну́транага ~ння — дви́гатель вну́треннего сгора́ния

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

маласі́льны тех. маломо́щный, малоси́льный;

м. рухаві́к — маломо́щный (малоси́льный) дви́гатель

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)