Но́рчык ’нырэц’ (пін., Нар. лекс.). Гл. нор, нырэц.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лызню́ха ’птушка курка’ (пін., КЭС). Да лазну́ха (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Про́ранка ’пятля для гузіка’ (пін., Шатал.). Гл. прырамак.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ле́кач ’палахлівец’ (пін., Нар. лекс.). Да ляк 1> (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мянёк ’мянтуз’ (ТСБМ, Крыв.; пін., КЭС). Да мень (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пі́льчык (пыльных) ’пільшчык’ (пін., ЛА, 3). Да піліцьі (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пу́кер ’мазоль’ (пін., Шатал.), нукер ’пухір’ (пін., Нар. лекс.), нукір ’тс’: нукір выскочыв (стол., Сл. Брэс.). Да пук ’выпукласць, виступаючая частка’; аднак падабенства семантыкі да пухір (гл.) прымушае звязаць з пу́хнуць з заменай х на к (балтыйскі ўплыў?).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пры́ха, мн. л. пры́хы ’губа ў каня, каровы’ (баран., лях., пін., Сл. ПЗБ), ’храпа ў каня’ (пін., Шатал.; Сл. Брэс.), ’пыса; непакрытая шэрсцю частка пысы ў каровы, каня’ (Нар. сл., Сл. Брэс.; ЛА, 1), пры́шка ’мордачка’ (Сіг.). Да прыса (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
*Не́ўнік, нэвникъ ’малы гаршчок’ (пін., Мат. сев.-малорус., 2, 17). Няясна.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прыро́духа ’прыгожая жанчына’ (пін., Жыв. сл.). Да род, прырадзі́ць, гл. радзі́ць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)