подмётывать​II несов., уст. (к подметну́ть) падкіда́ць, падкі́дваць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

подбра́сывать несов., в разн. знач. падкіда́ць, падкі́дваць; см. подбро́сить;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

примета́ть​III сов., обл. (накидать, сложить вплотную к чему-л.) прыкі́даць, падкі́даць;

примета́ть се́но к сто́гу прыкі́даць (падкі́даць) се́на да сто́га.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

По́дкіпень ’памылка пры снаванні красён’ (Ян.). Можа, фанетычна змененае по́дкідень ’памылка ў ткацтве’ (Уладз.), ад падкідаць, падкінуць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

падкі́дацца, ‑аецца; зак.

Разм. Падрасце крыху вырасці. Дзіця за лета падкідалася.

падкіда́цца, ‑а́юся, ‑а́ешся, ‑а́ецца; незак.

1. Незак. да падкінуцца.

2. Зал. да падкіда́ць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гу́шкаць, -аю, -аеш, -ае; незак., каго-што (разм.).

1. Рытмічна гайдаць, калыхаць з аднаго боку ў другі або зверху ўніз.

Г. дзіця.

2. 3 захапленнем падкідаць каго-н. на руках.

|| аднакр. гушкану́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́.

|| наз. гу́шканне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

примётывать​II несов., обл. прыкіда́ць, прыкі́дваць, падкіда́ць, падкі́дваць; см. примета́ть​III.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прибра́сывать несов., разг.

1. (бросая, положить вплотную) прыкіда́ць, прыкі́дваць;

2. (прибавлять) прыкіда́ць, прыкі́дваць; падкіда́ць, падкі́дваць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падкіда́цца несов.

1. подпры́гивать; см. падкі́нуцца 1;

2. разг. (о болезни) прики́дываться;

3. страд. подбра́сываться; подки́дываться; см. падкіда́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Вілі́ць ’зварочваць з прамога шляху’; ’крывіць (душою)’; ’зварочваць убок’ (Нас.), вілі́ць, падві́льваць ’падкідаць мяч у гульні «салавей»’ (Янк. III), віліць ’падманваць, крывіць’ (Кар.). Карскі (Труды, 394) лічыць гэту лексему запазычанай з літ. і лат. моў; параўн. літ. vylióti ’падманваць, заманваць, спакушаць’, vỹlius ’падман, хлусня’, што аспрэчвае Лаўчутэ (351). Гл. яшчэ віля́ць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)