исчисле́ние ср.

1. (действие) падлі́к, -ку м., падлі́чванне, -ння ср., падлічэ́нне, -ння ср., лічэ́нне, -ння ср.; вылічэ́нне, -ння ср., вылі́чванне, -ння ср.;

2. мат. вылічэ́нне, -ння ср.;

дифференциа́льное исчисле́ние дыферэнцыя́льнае вылічэ́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

варыя́цыя, -і, мн. -і, -цый, ж.

1. Варыянт (у 1 знач.; кніжн.).

2. Відазмяненне музыкальнай тэмы (у 2 знач.).

Тэма з варыяцыямі.

|| прым. варыяцы́йны, -ая, -ае (да 1 знач.; спец.).

Варыяцыйнае вылічэнне (адна з галін матэматычнага аналізу).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

тэ́нзар, -а, мн. -ы, -аў, м.

У матэматыцы: велічыня, якая валодае кампанентамі ў кожнай з мноства сістэм каардынат, прычым кампаненты пераўтвараюцца па пэўным законе пры пераходзе ад адной сістэмы каардынат да другой.

|| прым. тэ́нзарны, -ая, -ае.

Тэнзарнае вылічэнне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

працэ́нтны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да працэнта; выражаны ў працэнтах. Працэнтная норма. Працэнтнае вылічэнне.

2. Які прыносіць працэнты (у 2 знач.). Працэнтныя грошы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

приближённый​II (приблизительный) наблі́жаны, прыблі́жаны;

приближённое вычисле́ние мат. прыблі́жанае вылічэ́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дыферэнцыя́льны мат., эк. дифференциа́льный;

~нае вылічэ́нне — дифференциа́льное исчисле́ние;

~ная рэ́нта — дифференциа́льная ре́нта

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дыферэнцыя́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Неаднолькавы, розны пры розных умовах. Дыферэнцыяльная рэнта. Дыферэнцыяльны тарыф.

2. Які мае адносіны да дыферэнцыяла (у 1 знач.). Дыферэнцыяльнае вылічэнне. Дыферэнцыяльныя ўраўненні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

інтэгра́льны в разн. знач. интегра́льный;

~нае вылічэ́нне — интегра́льное вычисле́ние;

~ныя ўраўне́нні — интегра́льные уравне́ния

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дифференциа́льный мат., эк. дыферэнцыя́льны;

дифференциа́льное исчисле́ние дыферэнцыя́льнае вылічэ́нне;

дифференциа́льная ре́нта дыферэнцыя́льная рэ́нта.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дыферэнцыя́л, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

1. У матэматыцы: лінейная частка прырашчэння залежнай пераменнай функцыі.

2. Механізм у прыводзе вядучых колаў аўтамабіля, трактара і пад., які дазваляе праваму і леваму колам круціцца з рознай хуткасцю.

Д. з канічнымі зубчастымі коламі.

|| прым. дыферэнцыя́льны, -ая, -ае (да 1 знач.).

Дыферэнцыяльнае вылічэнне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)