Verbum

анані́мшчык, -а, мн. -і, -аў, м. (разм., пагард.).

Той, хто піша ананімныя пісьмы.

|| ж. анані́мшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

лепяту́н, лепетуна́, мн. лепетуны́, лепетуно́ў, м. (разм.).

Той, хто ляпеча.

|| ж. лепяту́ха, -і, ДМ -ту́се, мн. -і, -ту́х.

летуце́ннік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто схільны да летуцення, аддаецца летуценням.

|| ж. летуце́нніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

лютэра́нін, -а, мн. -ра́не, -ра́н, м.

Той, хто вызнае лютэранства.

|| ж. лютэра́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.

ляўша́, -ы́, Т -о́й (-о́ю), мн. -ы́, -о́й, м. і ж.

Той, хто валодае левай рукой лепш, чым правай.

мілітары́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Той, хто праводзіць палітыку мілітарызму; прыхільнік мілітарызму.

|| прым. мілітары́сцкі, -ая, -ае.

міратво́рац, -рца, мн. -рцы, -рцаў, м.

Той, хто садзейнічае ўстанаўленню міру, спыненню войнаў, ліквідацыі варожасці.

|| прым. міратво́рчы, -ая, -ае.

ахава́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто ахоўвае што-н.

А. маралі.

|| ж. ахава́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

выратава́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто ратуе каго-, што-н.; збавіцель.

|| ж. выратава́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

вышука́льнік, -а, мн. -і, -аў, м. (спец.).

Той, хто займаецца вышуканнем.

Інжынер-в.

|| прым. вышука́льны, -ая, -ае.

В. атрад.