узбуджа́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Які прыводзіць у стан узбуджэння (у 2 знач.). Узбуджальныя сродкі.

2. Здольны хутка прыходзіць у стан узбуджэння. Лёгка ўзбуджальны чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адзеравяне́ласць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан адзеравянелага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адзервяне́ласць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан адзервянелага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

азада́чанасць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан азадачанага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

акасцяне́ласць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан акасцянелага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

змізарне́ласць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан змізарнелага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

малалю́днасць, ‑і, ж.

Стан малалюднага. Малалюднасць вуліц.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

замкну́тасць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан замкнутага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запало́ханасць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан запалоханага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запужа́насць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан запужанага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)