ды́біцца, ‑біцца; незак.
Станавіцца дыбам. Града камення загароджвала шлях вадзе, і разгневаны паток дыбіўся, лез на каменне. Шамякін. // Станавіцца на дыбы. З двароў выбягалі жарабкі, люта ржалі, дыбіліся, брыкалі маладымі дужымі нагамі. Хомчанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адварочвацца, станавіцца бокам
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
го́ркнуць, ‑не; пр. горн, ‑ла; незак.
Псуючыся, станавіцца горкім; гарчэць. Масла горкне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кумі́цца, ‑млюся, ‑мішся, ‑міцца; незак.
Разм. Станавіцца кумамі, уступаць у кумаўскія адносіны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бру́дзіцца, ‑дзіцца; незак.
Станавіцца брудным; пэцкацца. Светлае адзенне ў дарозе хутка брудзіцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кара́віцца, ‑віцца; незак.
Станавіцца каравым (у 1, 3 знач.); каравець. Абутак каравіцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кудла́ціцца, -ла́чуся, -ла́цішся, -ла́ціцца; незак. (разм.).
Станавіцца кудлатым.
|| зак. пакудла́ціцца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ціцца, ускудла́ціцца, -ла́чуся, -ла́цішся, -ла́ціцца і скудла́ціцца, -ла́чуся, -ла́цішся, -ла́ціцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кара́чкі,
У выразах: на карачкі; на карачках (разм.) — поза, у якой чалавек стаіць, апіраючыся адначасова на абедзве рукі і нагі.
Станавіцца на карачкі.
Паўзці на карачках.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
тлусце́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е; незак.
Станавіцца тлустым, тлусцейшым.
|| зак. атлусце́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е і патлусце́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е.
|| наз. тлусце́нне, -я, н. і атлусце́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
папяро́к,
1. прысл. Па шырыні; упоперак; проціл. ўздоўж. [Дзед:] Прайшоў я ўздоўж, папярок Беларусь і Літву. Людзей усякіх бачыць прыйшлося. Танк. Тапчу я на ўсходзе дарогі Уздоўж, нацянькі, папярок. Астрэйка.
2. прыназ. з Р. Спалучэнне з прыназоўнікам «папярок» выражае прасторавыя адносіны: указвае на напрамак, які адпавядае шырыні чаго‑н. [Шаховіч:] — Як гэта магло здарыцца, што машына апынулася папярок дарогі? Мяжэвіч.
•••
Станавіцца папярок горла гл. станавіцца.
Станавіцца папярок дарогі каму гл. станавіцца.
Стаць папярок дарогі каму гл. стаць.
Стаяць папярок горла гл. стаяць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)