уло́мліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да уламаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
улама́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад уламаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уло́мліванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. уломліваць — уламаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
улама́ны разг.
1. проло́мленный;
2. отло́мленный;
3. перен. уло́манный;
1-3 см. улама́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
улома́ть сов., разг. улама́ць; (уговорить — ещё) угавары́ць; (убедить — ещё) перакана́ць; см. ула́мыватьI.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
умалёгаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго.
Разм. Уламаць, угаварыць, умаліць. Паволі, паволі ўмалёгалі .. [Домну]. Івану нават удалося за стол пасадзіць. Лобан. Цяжэй было ўмалёгаць Яўгена. Ён хоць і свабодны мастак, але часу вольнага не меў. Кавалёў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уло́мліваць несов., разг.
1. прола́мывать;
2. отла́мывать;
3. перен. (склонять к чему-л.) ула́мывать;
1-3 см. улама́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
угаварыць, упрасіць; уламаць (разм.); умалёгаць (абл.)
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
Няўло́мак ’здаровы чалавек, здаравяк’ (Сл. ЦРБ, Сцяшк. Сл., Юрч. НВС), ’здаровы чалавек, які прыкідваецца слабым’ (Сцяшк.), ’чалавек, які можа што-небудзь зрабіць, але не хоча’ (Нар. сл.), польск. nieułomek ’чалавек без фізічных недахопаў, моцны, вялікі, вялізны’. Магчыма, ад прыметніка няўломкій ’няздольны прывучыцца да працы’, што ў сваю чаргу ад улама́ць ’прывучаць’, параўн.: Скоціна неуломкая, ни якъ уломаць не можно въ сосе (Нас.); другасна збліжаная да уло́мак (уломокъ) ’абломак’ (Нас.), што звязана з уло́маный ’зламаны’, уло́мный ’здольны прывучыцца да працы; які мае фізічны недахоп’; параўн. укр. уломок ’абломак, кавалак; слабы, хваравіты чалавек’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
облома́ть сов.
1. (отделить части, куски чего-л.) аблама́ць, мног. паабло́мліваць; палама́ць;
облома́ть себе́ зу́бы перен. палама́ць сабе́ зу́бы;
2. перен., прост. (воздействовать на кого-, что-л., уломать) аблама́ць, улама́ць; (уговорить) угавары́ць; (убедить) перакана́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)